زمان - يا مقام ديگرى - قضيه را به دربار گزارش مىدهد و [ خبر را ] چنين مىرساند كه عارف را [ آيت اللّه ] بروجردى از شهر بيرون رانده است . ظاهرا چنين مىنمايد كه كدورت رضا شاه از مرحوم آيت اللّه بروجردى غير از اين ، دليل ديگرى نداشته [ است ] . در هرحال در ايامى نزديك به همين زمان كه آيت اللّه مىخواهند به عتبات مشرف شوند در قصر شيرين ايشان را دستگير [ كرده ] و به تهران مىبرند و به فرمان رضا شاه تحت نظر گرفته مىشوند . در اين مجلس كه رضا شاه ناظر ابراز تأسف آقايان طباطبايى در مورد كشته شدن امير طهماسبى بوده و به ياد آيت اللّه بروجردى افتاده و از آقاى مواهبى كه رئيس سنى سلسله طباطبايى بوده مىپرسد [ آيت اللّه ] بروجردى كدام يك از اين آقايان مىباشند - حال چطور شده كه رضا شاه قضيه تحت نظر بودن آيت اللّه [ را ] فراموش كرده ، خود مطلبى است - . . . آقاى مواهبى مىگويد كه آيت اللّه حاج آقا حسين بروجردى همان شخصى هستند كه در تهران در اركان حرب تحت نظر مىباشند . رضا شاه رو به حاج آقا رفيع كرده مىگويد در تهران به خاطر من بياور كه در خصوص توقيف حاج آقا حسين تحقيق كنم . بالاخره بعد از ختم مجلس كه رضا شاه به تهران برمىگردد ، توسط حاج آقا رضا رفيع ، حاج آقا حسين را به منزل ثقة الاسلام وكيل بروجردى كه از دوستان رضا شاه بوده برده و در خانه ثقة الاسلام ترتيب ناهارى مىدهند و رضا شاه در آن‌جا حاج آقا حسين را ملاقات و از دستگاه شهربانى جوياى قضيه مىشود . آنها جواب مىدهد كه ما كيف و چمدان آقا را دقيقا بازرسى كرديم [ و ] جز قرآن و كتاب دعا و اوراق مذهبى چيزى نديده‌ايم . رضا شاه از آيت اللّه عذرخواهى كرده و ضمنا مىگويد كه دوست دارم تقاضايى از من بكنيد [ ! ] آيت اللّه بروجردى در جواب مىگويند اين چند شب كه در اركان حرب بوده‌ام ، بعضى از سربازان غذاى خود را - روى عقيده مذهبى [ كه دارند ] - نزد من آورده و [ من ] بر آن دعا خوانده‌ام ، به عقيده من چنانچه [ نظرى . . . ] به بهبود وضع تغذيه اين سربازان كنى موجب طول عمر خواهد بود . رضا شاه رو به قائم مقام الملك كرده و مىگويد نخستين بار است كه از يك نفر . . . مىشنوم كه منافع ديگران را بر منافع خود ترجيح مىدهد . و . . . نسبت به [ آيت اللّه ] بروجردى علاقمند شده و او را با احترام مرخص مىكند » . [ ويراستار بعيد مىداند كه دليل دستگيرى مرحوم آيت اللّه بروجردى و تفتيش وسايل